Του Θανάση Ν. Κούτου
Στον Άγιο Αθανάσιο, Δεκαετία ’50 - «Το απόλυτο κόκκινο»
Χαμένος χρόνος να προσπαθήσεις ν’ αντλήσεις πληροφορίες και να συγκεντρώσεις στοιχεία για το Ποδόσφαιρο κατά την περίοδο της Κατοχής και προγενέστερα για τα χρόνια του μεσοπολέμου, πολύ περισσότερο δε αν θα έπρεπε ν’ ανατρέξεις στις αρχές του αιώνα που μόλις προσπεράσαμε. Αέναος και σκληρός ο αγώνας της επιβίωσης και βέβαια γι’ αυτή την συφοριασμένη περίοδο που αναφέρεται στην Κατοχή και την Χιτλερική χολέρα... Το πέρασμα στην μετεμφυλιακή Ελλάδα βρίσκει και τον Άγιο Αθανάσιο, κοινότητα που μόλις έχει αποδεσμευτεί απ’ την κηδεμονία αυτής του Πάλιουρα. Οι νεολαίοι εκείνης της εποχής, περίπου στις αρχές της 10ετίας του ’50 όπως μου εξιστορεί ο φίλος μου Θανάσης Χασάνδρας ισχυρός «κρίκος» στην ποδοσφαιρική ομάδα των «ατάκτων», δημιουργούν «αυτοσχέδιους» ποδοσφαιρικούς χώρους μικρών διαστάσεων και «χειροποίητες» μπάλες αξιοποιώντας και αναψύχοντας τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους. «Το κοπάδι, το καρόκι και το Σχολείο» για τους μικρότερους δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για «εκδηλώσεις παιδιάς». Αρχικά τα «κάτω αλώνια», απ’ την πριονοκορδέλα του Τσεντρέ (Θανάσης και Βαγγέλης Τρίκκας) μέχρι την οικοπεδική ιδιοκτησία Νίκου Σμπρίνη και κατά διαστήματα τα «πάνω αλώνια» απ’ τα σημερινά νεόδμητα «Κουτέϊκα» μέχρι τα περαιωμένα όρια των «Τσαμαρέϊκων» μια «τραγόμπαλλα» δέχεται τις ανελέητες κλωτσιές μικρών και μεγαλύτερων με στόχο να περάσει την νοητή γραμμή των «γκολ πόστ» που οριοθετούνται από δύο «κοτρόνες» πέτρες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των ποδοσφαιρικών συναντήσεων οι «φωνασκίες, οι συχνοί καυγάδες και ο πετροπόλεμος». Αργότερα οι γηπεδικές εγκαταστάσεις μεταφέρονται και φιλοξενούνται στο χώρο πίσω απ’ το σημερινό κοινοτικό γραφείο μέχρι τα όρια της αυλής του Κωνσταντίνου Σμπρίνη (Κιακός), όμως εγώ θυμάμαι εντονότερα τα μονοτέρματα των μεγάλων που σε ημικυκλική διάταξη επιχειρούσαν «σουτ» κατά των τερματοφυλάκων στην αυτοσχέδια εστία μπρος απ’ την πριονοκορδέλα, όμως για τα διαδραματιζόμενα θα είμαι περιεκτικότερος και περιγραφικότερος όταν θα αναφερθώ στην 10ετία του ’60. Βασικό λοιπόν εξάρτημα, όπως και σήμερα, για ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου η μπάλα, «το αντικείμενο του πόθου» για κάθε επίδοξο εκπορθητή της αντίπαλης εστίας.
«Μαζεύαμε» μου λεει ο Θανάσης «τρίχες από γελάδια
που άλλαζαν τρίχωμα την Άνοιξη, τις βρέχαμε και
έσφιγγαν. Έτσι γινόταν ένα βαρύ και ανθεκτικό τόπι. Άλλες φορές συγκεντρώναμε
κουρέλια, τα πιέζαμε σε μια μάζα και τα δέναμε καλά με σπάγκο σε μια έκδοση
«μπάλας - κοκορέτσι». Εξελιγμένη μορφή στο τέλος της 10ετίας του ’50 που προωθείται από οργανωμένες βιοτεχνίες η εμφάνιση της μπάλας με «κορδόνι και το
βυζί». Φούσκωνες,
Στον Άγιο Αθανάσιο, Δεκαετία ’50 - «Το απόλυτο κόκκινο»
Χαμένος χρόνος να προσπαθήσεις ν’ αντλήσεις πληροφορίες και να συγκεντρώσεις στοιχεία για το Ποδόσφαιρο κατά την περίοδο της Κατοχής και προγενέστερα για τα χρόνια του μεσοπολέμου, πολύ περισσότερο δε αν θα έπρεπε ν’ ανατρέξεις στις αρχές του αιώνα που μόλις προσπεράσαμε. Αέναος και σκληρός ο αγώνας της επιβίωσης και βέβαια γι’ αυτή την συφοριασμένη περίοδο που αναφέρεται στην Κατοχή και την Χιτλερική χολέρα... Το πέρασμα στην μετεμφυλιακή Ελλάδα βρίσκει και τον Άγιο Αθανάσιο, κοινότητα που μόλις έχει αποδεσμευτεί απ’ την κηδεμονία αυτής του Πάλιουρα. Οι νεολαίοι εκείνης της εποχής, περίπου στις αρχές της 10ετίας του ’50 όπως μου εξιστορεί ο φίλος μου Θανάσης Χασάνδρας ισχυρός «κρίκος» στην ποδοσφαιρική ομάδα των «ατάκτων», δημιουργούν «αυτοσχέδιους» ποδοσφαιρικούς χώρους μικρών διαστάσεων και «χειροποίητες» μπάλες αξιοποιώντας και αναψύχοντας τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους. «Το κοπάδι, το καρόκι και το Σχολείο» για τους μικρότερους δεν τους αφήνει πολλά περιθώρια για «εκδηλώσεις παιδιάς». Αρχικά τα «κάτω αλώνια», απ’ την πριονοκορδέλα του Τσεντρέ (Θανάσης και Βαγγέλης Τρίκκας) μέχρι την οικοπεδική ιδιοκτησία Νίκου Σμπρίνη και κατά διαστήματα τα «πάνω αλώνια» απ’ τα σημερινά νεόδμητα «Κουτέϊκα» μέχρι τα περαιωμένα όρια των «Τσαμαρέϊκων» μια «τραγόμπαλλα» δέχεται τις ανελέητες κλωτσιές μικρών και μεγαλύτερων με στόχο να περάσει την νοητή γραμμή των «γκολ πόστ» που οριοθετούνται από δύο «κοτρόνες» πέτρες. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των ποδοσφαιρικών συναντήσεων οι «φωνασκίες, οι συχνοί καυγάδες και ο πετροπόλεμος». Αργότερα οι γηπεδικές εγκαταστάσεις μεταφέρονται και φιλοξενούνται στο χώρο πίσω απ’ το σημερινό κοινοτικό γραφείο μέχρι τα όρια της αυλής του Κωνσταντίνου Σμπρίνη (Κιακός), όμως εγώ θυμάμαι εντονότερα τα μονοτέρματα των μεγάλων που σε ημικυκλική διάταξη επιχειρούσαν «σουτ» κατά των τερματοφυλάκων στην αυτοσχέδια εστία μπρος απ’ την πριονοκορδέλα, όμως για τα διαδραματιζόμενα θα είμαι περιεκτικότερος και περιγραφικότερος όταν θα αναφερθώ στην 10ετία του ’60. Βασικό λοιπόν εξάρτημα, όπως και σήμερα, για ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου η μπάλα, «το αντικείμενο του πόθου» για κάθε επίδοξο εκπορθητή της αντίπαλης εστίας.
«Μαζεύαμε» μου λεει ο Θανάσης «τρίχες από γελάδια
