ΠΟΥΡΝΟΣ,PRINOZ

Σιτάρι 110

Κριθάρι 140

ρεβύθια 10

Βαμβάκι 16

Πρόβατα 33

Μύλος ιδιοκτησίας Mixal 3 συνολικά salyane 60

Μύλος ιδιοκτησίαςCavus 3 συνολικά salyane 60

Κρασί 500

1521

Οικογένειες25

Χήρες 7

Άγαμοι4

ispence767

άλλοι φόροι 2131

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΠΑΛΤΑ

L΄EUBEE LA FIN DU XVe SIECLE, Economie et Population les registres de L΄annee 1474 Σελίδες 266  έως 276 Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών σε αυτοτελή τόμο (Παράρτημα Στ΄, 1989)

Έκθεση ερευνών για την Βενετοκρατούμενη Εύβοια σελ.433 ΑΕΜ Τόμος ΚΣΤ/Αθήνα 1984-85 Π.Δ.Μαστροδημήτρης

Απο τις 8 Φεβρουαρίου 1314 ο Λατίνος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (επι πάπα Κλήμεντος Ε,(1305-1314) είναι ταυτόχρονα και επίσκοπος Negroponte,με όλα τα καθήκοντα και τα δικαιώματα που συνεπάγεται αυτό το αξίωμα του (επίσκοπου-πατριάρχη).Απο το 1261 και μετά ήταν αδύνατον να μείνουν στην Κωνσταντινούπολη.

Όταν ο λατίνος πατριάρχης δεν διέμενε στη Χαλκίδα αντιπρωσοπευόταν εκει απο έναν τοποτηρητή-αντιπρόσωπο του επιφορτισμένου να ασκει πνευματικά και κοσμικά καθήκοντα δηλ.κυρίως την διαχείρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας κ.λπ. Σύμφωνα με την μαρτυρία των εγγράφων , η περιουσία αυτή στη βενετοκρατούμενη Εύβοια αποτελούνταν κυρίως απο δυο φέουδα,την villam Prino και quoddam Castrum Valla καθώς και ποικίλη άλλη περιουσία.Το πρώτο φέουδο ίσως θα πρέπει να ταυτιστεί με τα κτήματα του χωριού Πούρνος και γενικότερα με τα κτήματα των χωριών της περιοχής Στενής.Όπως με είχε πληροφορήσει σχετικά ο αείμνηστος συμπαυτιώτης ιστορικός Γιώργος Λάιος (1907-1978) όταν οι κάτοικοι της περιοχής της Δίρφης κατηφόριζαν προς τη Στενή ,έλεγαν ότι κατέβαιναν στο “μιο κάμπο” (sc,mio campo).Η φράση αυτή κατάλοιπο ασφαλως απο την περιοδο της Βενετοκρατίας στην Εύβοια

ΑΙ ΓΙΩΡΓΗΣ

Καλαμούδα,Γέροντας,Αι Γιώργης,Πούρνος.Λόγω της σειράς  των κατάστοιχων πιθανολογούμε  τον Αι Γιώργη Αρμά .Η μονή δεν καταγράφεται μόνο το χωριό    γιατί πιθανώς δεν υπήρχαν καλόγεροι και παραγωγή για να φορολογήσουν. Ο ναός του Αι Γιώργη στο Σκουντέρι αν υπήρχε τότε  θα καταγραφόταν μετά τον Πούρνο. 

Αξιοσημείωτο το επίθετο Λάπα το οποίο υπάρχει και σήμερα στους Βούνους.

Οικογένειες 8

Συνολικός φόρος 555

Σιτάρι 200

Κριθάρι 160

Πρόβατα 45

Κρασί 150

Ο ΑΡΜΑΣ   Δεν είναι τεκμηριωμένο το έτος ιδρύσεως της Μονής, αν και υποστηρίζεται το 1141. Επιγραφή εντοιχισμένη στην εξωτερική πλευρά του ανατολικού τοίχου φέρει ως έτος ιδρύσεως το ΖΡΜΕ = 7145 από κτίσεως κόσμου, δηλαδή το 1637. Πιθανό είναι η ονομασία της Μονής (ΑΡΜΑ), να αποτελεί ηχητική παράφραση αυτής της ημερομηνίας (ΖΡΜΕ). Εξίσου όμως πιθανό είναι, το έτος αυτό (1637) να αγιογραφήθηκε ο νάρθηκας που είναι μεταγενέστερη προσθήκη στον κυρίως Ναό, σχήματος τετραγώνου, με τρούλο που στηρίζεται σε τέσσερις κίονες, οι οποίοι έχουν ληφθεί από αρχαίο  ναό, όπως και άλλα υλικά.Αξίζει, να αναφέρουμε ότι η Μονή υπήρξε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, σημαντικό πνευματικό κέντρο για την περιοχή, πηγή φωτός μέσα στα σκοτάδια της δουλείας.

Σε αυτή γαλουχήθηκε μια σπουδαία προσωπικότητα της Επανάστασης του ΄21, ο Νεόφυτος Αδάμ, που έγινε μοναχός σε ηλικία μόλις 13 χρόνων. Μέλος της Φιλικής Εταιρείας, εθνεργέτης της Τουρκοκρατούμενης Εύβοιας, Επίσκοπος Ευρίπου, πρόεδρος επί 8 χρόνια της Ιεράς Συνόδου και βουλευτής Εύβοιας, τιμήθηκε για την εθνοσωτήρια δράση του από το βασιλιά Όθωνα με τον ανώτατο Σταυρό του ταξιάρχου.

ΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

Οικιγένειες 18

Χήρα 1

Σπέντζα 456

Σιτάρι 20 φορτώματα 400 άσπρα

Κριθάρι   12 φορτώματα  168

Πρόβατα 50 φόρος 17

Γουρούνια  30 άσπρα

Μελίσσια 70α

Φόρος κρασιού 317

To 1092  o Οσιος Χριστόδουλος φτάνει στη Εύβοια.Η παράδοση αναφέρει ότι  έφτασε στην Ερέτρια κι από εκεί στην  πορεία του προς την Λίμνη έχτισε την εκκλησία της Αγίας Άννας,και προς τιμήν της Άννας Κομνηνής, στο Γέρωντα και κατόπιν τη  μονή του Αι Γιάννη Θεολόγου στο Θεολόγο.Σήμερα ο ναός  του Αι Γιάννη είναι το κοιμητήριο του χωριού. Καταστράφηκε το  1821 από τους τούρκους και ξανακτίστηκε αργότερα.Σε πολύ κοντινή απόσταση είναι ο ναός της Παναγίας μεταγενέστερο μοναστήρι.

Αυτά αναφέρει η παράδοση.

Στοιχεία:

Απόδειξη για την παραμονή του στην Εύβοια είναι η διαθήκη του:

Ο Όσιος κατά την διαμονή του στον Εύριπο συνέταξε την «Διαθήκη» και τον «Κωδίκελλό» του (Μάρτιος 1093). Τη Διαθήκη αυτή, για να έχει ισχύ, την υπογράφουν επτά αξιωματούχοι της επισκοπικής αρχής και της πόλεως Ευρίπου (Χαλκίδος), ήτοι Λέων πρεσβύτερος και σακελλάριος της πόλεως Ευρίπου, Ιωάννης πρεσβύτερος και νοτάριος της καθέδρας Ευρίπου, Μιχαήλ.... της καθέδρας Ευρίπου, Βασίλειος ο ευτελής διάκονος.... και νοτάριος Ευρίπου κ.α.

Η παραμονή του στην Ευβοια διήρκησε από το 1092 έως το 1093 για τους περισσότερους μελετητές  η το 1101 για κάποιους άλλους.Αν ισχύει η πρώτη άποψη είναι λίγο το χρονικό διάστημα για να ισχύουν όλα όσα αναφέρει η παράδοση.

ΝΤΟΥΡΜΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ

 

Στις 11-11-2002 απεβίωσε και στις 12-11-2002 έγινε η κηδεία της Αγγελικής (Τούλας) Ντούρμα, στην Αγία Τριάδα της Κάτω Στενής, σε ηλικία 77 ετών.

 

Η Αγγελική Ντούρμα που το πατρικό της ήταν Καμαριώτη, γεννήθηκε το 1925. Το 1952 παντρεύτηκε με τον Αθανάσιο Ντούρμα και απέκτησαν πέντε παιδιά. Τη Μαρία, τη Βαγγελιώ,

Γάτου Μαρία

Γάτου Μαρία

 

Η Μαρία Γάτου, σύζυγος του Ιωάννη Γάτου, απεβίωσε στις 31-3-2001 σε ηλικία 90 ετών και η κηδεία της έγινε την 1-4-2001, στον Ιερό Ναό «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» στο Δοκό Χαλκίδας.

Η Μαρία, που ήταν το γένος Κυράνα (Καλαμήτσου), παντρεύτηκε με τον Ιωάννη Γάτο και απέκτησαν επτά παιδιά, 3 αγόρια και 4 κορίτσια.

Τον Κώστα, το Νίκο, το Δημήτρη, τη Γιούλα, την Ελένη, τη Βούλα και την Τασούλα.

Ο σύζυγός της Ιωάννης Γάτος, είχε αποβιώσει πριν 11 χρόνια.

-Η Γιούλα είναι παντρεμένη με το Νικόλαο Μπεληγιάννη, διαμένει στην Άνω Στενή και είναι μητέρα τριών παιδιών, της Λίτσας, Του Γιάννη και του Δημήτρη, που και τα τρία είναι παντρεμένα και έχουν. Η Λίτσα 3 παιδιά, ο Γιάννης 3 παιδιά και ο Δημήτρης 2 παιδιά.

-Η Ελένη είναι παντρεμένη με το Ρήγα Κούκουρα, διαμένει στον Πάλιουρα, και είναι μητέρα δύο παιδιών, του Παναγιώτη και της Τασούλας. Η Τασούλα είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά.

-Η Βούλα είναι παντρεμένη με το Δημήτριο Μιτζιφίρη, διαμένει στο Βατώντα και είναι μητέρα δύο παιδιών, της Μαρίας και της Καλομοίρας, Και τα δύο παιδιά είναι παντρεμένα και έχουν από δύο παιδιά.

-Η Τασούλα, είναι παντρεμένη με το Γιάννη Ρουσονικολό, διαμένει στο Δοκό Χαλκίδας και έχει τέσσερα παιδιά, το Δημήτρη, τον Κώστα, την Ελένη και τη Δήμητρα. Ο Δημήτρης είναι νιόπαντρος.

-Ο Νίκος, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τη Μαρία και το Γιάννη.

-Ο Δημήτρης, είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, τη Μαρία και τη Θεοδώρα.

-Ο Νίκος, ο Δημήτρης και ο Κώστας διαμένουν στο Πέι.

Μια δύσκολη ζωή πέρασε η Μαρία Γάτου με την οικογένειά της, όπως όλοι οι κτηνοτρόφοι της πιο παλιάς εποχής, που αναγκάζονταν να πηγαινοέρχονται από την Κάτω Στενή στο Πέι το χειμώνα και από το Πέι στην Κάτω Στενή το καλοκαίρι, με όλες τις στερήσεις που συνεπάγεται ένας τέτοιος τρόπος ζωής, όπως η απουσία θαλπωρής του μόνιμου νοικοκυριού, η έλλειψη στοιχειωδών ανέσεων, η κοινωνική περιθωριοποίηση, η δυσκολία στην εκπαίδευση των παιδιών, αν και ο Κώστας, σε πείσμα όλων των αρνητικών δεδομένων κατάφερε να σπουδάσει και μέχρι σήμερα είναι μια σημαίνουσα προσωπικότητα στην κοινωνία της Χαλκίδος.

Όμως η μέχρι σήμερα αυταπάρνηση, αφοσίωση στη δουλειά, που για όλους τους τίμιους ανθρώπους είναι ο μοναδικός δρόμος για να κερδίσουν τη ζωή τους, η λιτότητα και η ολιγάρκεια, τους έδωσε το προνόμιο να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι και να βοηθήσουν τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους με το παραπάνω

Γάτος Αναστάσιος του Αναστασίου

 Γάτος Αναστάσιος του Αναστασίου

Ο Αναστάσιος Γάτος γεννήθηκε στην Άνω Στενή Ευβοίας το έτος 1932.

Υιός του Αναστασίου και της Αγγελίνας Γάτου.

Γεννήθηκε μετά το θάνατο του πατέρα του Αναστασίου, κατά το 40/ήμερο μνημόσυνο, γι αυτό έλαβε το όνομα του πατέρα του, Αναστάσιος.

Είχε έναν αδελφό, τον Σταύρο Γάτο, ο οποίος είχε σύζυγο την Παρασκευή Κουτσούκου από τη Στενή.

Η χήρα Παρασκευή έχει γιο τον Αναστάσιο Γάτο, που είναι παντρεμένος με δύο παιδιά και την Αγγελίνα που κι αυτή είναι παντρεμένη.

Ο αποβιώσας Αναστάσιος Γάτος είχε σύζυγο την Αναστασία Πνευματικιού του Νικολάου οπό την Αμφιθέα (πρώην Γίδες) και μία κόρη, την Ειρήνη-Χρυσοβαλάντου Γάτου με τρία αγοράκια, μαθητές του Δημοτικού Σχολείου.

Ο πατέρας της Αναστασίας Γάτου, το γένος Νικολάου Πνευματικού (Μποχώρη) ήτο έμπορος στην Αμφιθέα με κατάστημα παντοπωλείο (Σούπερ Μάρκετ) στην Αμφιθέα, καφενείο και ελαιοτριβείο.

Ο Αναστάσιος Γάτος εκοιμήθει την Κυριακή 12-10-2008 το πρωί, στην κατοικία του στη Χαλκίδα και εκηδεύθη την Δευτέρα 13-10-2008 στην Αμφιθέα, όπου και διέμενε το μισό χρόνο.

Ο Αναστάσιος Γάτος υπηρέτησε στη Χωροφυλακή σε πολλές μονάδες, τμήματα και σταθμούς και εξετέλεσε επαρκώς τα καθήκοντά του. Ήτο πάντοτε υπέρ του δικαίου και το υπερασπίστηκε με όλη του τη δύναμη

Ποτέ δεν κατέκρινε άνθρωπο και πάντοτε εύρισκε κάποιο καλό να πει για οποιονδήποτε

Βλάχου Ελενη

Βλάχου Ελενη

 

Η Ελένη Βλάχου, σύζυγος Πέτρου Βλάχου, το γένος Σουλτάνη, απεβίωσε στις 14-2-2001, σε ηλικία 94 ετών και η κηδεία της έγινε

στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας στην Κάτω Στενή και η ταφή στην Αγία Αικατερίνη.

Η Ελένη που είχε γεννηθεί το 1907, παντρεύτηκε με τον Πέτρο Βλάχο το 1942. Απέκτησαν ένα παιδί, το Θανάση, που είναι παντρεμένος με τη Σούλα Μυλωνά, που με τη σειρά τους, τους χάρισαν δύο εγγόνια. Την Ελένη και τον Πέτρο.

Το ζεύγος Βλάχου, επί 60 σχεδόν χρόνια, έζησε αρμονικά και αγαπημένα.

Η Ελένη υπήρξε καλή νοικοκυρά, φιλόστοργη μητέρα και τρυφερή γιαγιά,

Ήταν αγαπητή απ΄όλους τους συγγενείς, φίλους και γείτονες, που τη σέβονταν, την εκτιμούσαν και την υπολήπτονταν

Τίμησε και αγάπησε πάρα πολύ το σόι του άντρα της και υπήρξε εργατική και υπομονετική.

Ακόμα και το θάνατο τον αντιμετώπισε χωρίς βαρυγκώμια και το θεώρησε σαν ένα φυσιολογικό γεγονός, Χαρακτηριστικές είναι οι στιγμές λίγο πριν πεθάνει. Είπε στα παιδιά της, ότι σήμερα θα πεθάνει και τα παρακάλεσε να πάνε να κοιμηθούνε.

Απ΄ το σύζυγό της Πέτρο, ζήτησε να μείνει μαζί της και τον συμβούλευσε να φάει για να ανακτήσει δυνάμεις και να πιει ένα-δύο ποτήρια κρασί για να καλμάρουν τα νεύρα του, γιατί ήξερε ότι η νύχτα και η επόμενη μέρα που θα ακλουθούσε θα χρειαζόταν ψυχικό σθένος για να αντιμετωπίσει τον πόνο και τη θλίψη, αλλά και σωματική δύναμη για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις που δημιουργούνται για την τέλεση μιας κηδείας.

Δεν πέρασαν 20-25 λεπτά και η Ελένη Βλάχου ξεψύχησε. Έφυγε απ΄τη ζωή έτσι όπως έζησε. Ήσυχα απλά, σωστά και τίμια, με εργατικότητα και υπομονή, βαδίζοντας πάντα με πρόγραμμα, σ΄ ότι αφορούσε τη ζωή της και τη ζωή της οικογένειάς της

Βλάχος Σπύρος, Μαρία και Κωνσταντίνος

 

Βλάχος Σπύρος, Μαρία και Κωνσταντίνος

 

Σπύρος Βλάχος

Ο Σπύρος Βλάχος απεβίωσε σε ηλικία 49 ετών, στις 16-10-1956.

Η σύζυγός του Μαρία Βλάχου, απεβίωσε στις 29-8-1995 σε ηλικία 87 ετών.

Ο γιος τους Κωνσταντίνος Βλάχος σε ηλικία 31 ετών, χάθηκε σε ναυάγιο στις 6 ή 7 Φεβρουαρίου 1970.

Την 31-8-1940, είχαμε κάνει το τελευταίο μας γλέντι, έλεγε η Μαρία Βλάχου. Ύστερα άρχισε ο πόλεμος και η κατοχή. Ο Σπύρος Βλάχος πήγε στον πόλεμο και άφησε τη σύζυγό του Μαρία να διαδραματίζει το ρόλο της μάνας και του πατέρα, με τέσσερα παιδιά και το πέμπτο στην κοιλιά.

 

Μαρία Βλάχου

Με το τέλος του πολέμου ο Σπύρος Βλάχος εντάχθηκε στις οργανώσεις της αντίστασης, γιατί τον πρόδωσαν στους Ιταλούς και έμεινε η Μαρία με πέντε παιδιά και ένα  έκτο στην κοιλιά, το Νίκο.

Δύσκολη ζωή, φοβισμένη στερημένη. Με την αγωνία, την ανησυχία, το φόβο και τηνκαθημερινή μέριμνα να βρεις τροφή και τα βασικά πράγματα να συντηρήσεις έξι μικρά παιδιά.

Ένας τρόπος ζωής, αγώνα και μιας πορείας που ήταν αναγκαστική επιλογή κάθε Ελληνικής(σωστής) οικογένειας διακατεχόμενης από ελληνικό πνεύμα που βασίζεται πάνω στην ελευθερία έκφρασης και σκέψης.

 

Κωνσταντίνος Βλάχος

 Μια επιλογή που ανέδειξε την πατρίδα μας σε «ουσία» της δημοκρατίας και ελευθερίας.

Μια επιλογή που θέλει τη μάνα αρχηγό του σπιτιού και τον πατέρα υπηρέτη της πατρίδας.

Από το 1950 η οικογένεια βρίσκεται στο Μαρούσι.

Σε έξι χρόνια απεβίωσε ο Σπύρος και άφησε πάλι μόνη τη σύζυγό του Μαρία και τα 6 παιδιά.

Ο πόνος όμως ξαναχτύπησε την πόρτα της οικογένειας Βλάχου, το 1970, με τον χαμό ενός από τα παιδιά, σε ναυάγιο σε ηλικία μικρή, πάνω στο ξεκίνημα της ζωής και της προσπάθειας πραγματοποίησης των ονείρων του, του Κωνσταντίνου.

Βλάχος Ευάγγελος

Βλάχος Ευάγγελος

 

Στις 19-9-2002 απεβίωσε και στις 20-9-2002, έγινε η κηδεία του

Βλάχου Ευάγγελου (Ανθυβάγγελος), στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος στην Κάτω Στενή.

Ο Βλάχος Ευάγγελος ήταν 84 ετών και διέμενε στην Κάτω Στενή. Ήταν συνταξιούχος του ΙΚΑ εδώ και 20 περίπου χρόνια, αφού είχε εργασθεί στα Ναυπηγεία, στον Τσαούσογλου στις οικοδομές κ.α.

Είχε τρεις κόρες, την Αντωνία, την Κωνσταντίνα και τη Σουλτάνα, παντρεμένες και οι τρεις, που του έδωσαν τη χαρά να καμαρώσει δεκαέξι εγγονάκια.

Ήταν άνθρωπος σωστός, εργατικός, καλός οικογενειάρχης, κοινωνικός και αγαπητός σε όλους τους συμπατριώτες του και φίλους.

Δεν δημιουργούσε προβλήματα στον κοινωνικό του περίγυρο και αυτό οφείλεται στον ήσυχο, πράο και καλοσυνάτο χαρακτήρα του.

Βλάχος Άγγελος

 

Βλάχος Άγγελος

 

Ο Βλάχος Αγγελής (Σουραυλής), απεβίωσε στις 28-2-1998 σε ηλικία 82 ετών και η κηδεία του έγινε στον Άγιο Ιωάννη, στη Χαλκίδα.

Ο Αγγελής Βλάχος παντρεύτηκε το 1942, με την Ελένη (Λέγκω) Γιαλού και απέκτησαν ένα παιδί, το Χρήστο, ο οποίος με τη σειρά του παντρεύτηκε χαρίζοντάς τους δύο εγγόνια, τον Αγγελή και την Ελένη.τα οποία σπούδασαν οικονομικές επιστήμες στην Αγγλία.

Η ζωή του Αγγελή Βλάχου (όπως και των άλλων εκείνη την εποχή), ήταν μια συνεχής προσπάθεια για την αναζήτηση του μεροκάματου και των πόρων εκείνων, που θα του επέτρεπαν να έχει τα απαραίτητα για την οικογένεια, καθώς και τα εφόδια εκείνα για να μπορέσει να βοηθήσει το παιδί του, να συναντήσει έναν κόσμο πιο καλό και πιο φιλόξενο μπροστά του.

Λειτούργησε για λίγο χρονικό διάστημα μία ταβέρνα στη Χαλκίδα, στη «σειρήνα» (κοντά στου Μπόλαρη) και στη συνέχεια βρήκε δουλειά στο τσιμεντάδικο, απ΄όπου συνταξιοδοτήθηκε από το ΙΚΑ.

Ήταν κοινωνικός και ευχάριστος άνθρωπος. Εργατικός και καλός οικογενειάρχης. Αγαπούσε το χωριό του και συχνά το επισκεπτόταν. Κυρίως όμως διψούσε να μαθαίνει τα νέα του χωριού και ρωτούσε όποιον Στενιώτη συναντούσε στη Χαλκίδα.

Έφυγε από τη ζωή χαρούμενος και ικανοποιημένος, αφού είδε το παιδί του να προκόβει και τα εγγόνια του, να σπουδάζουν ώστε να γίνουν εκλεκτοί επιστήμονες.

Βαρτζής Γεώργιος

Βαρτζής Γεώργιος

 

 

Ο Γεώργιος Βαρτζής απεβίωσε στις 31-3-2009, σε ηλικία 94 ετών και η κηδεία του έγινε την 1-4-2009 στον Ιερό Ναό «Κοίμηση της Θεοτόκου" στην Άνω Στενή.

Ήταν γιος του Αθανασίου και της Δήμητρας και γεννήθηκε την 1-1-1915.

Παντρεύτηκε με τη Μαρία Λέων του Ευαγγέλου και της Αικατερίνης, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά τον Σπύρο, τον Χαράλαμπο και τον Δημήτρη.

Ο Σπύρος παντρεύτηκε με την Ελένη φλώρου και απέκτησε τρία παιδιά, το Γιώργο, που είναι τραπεζικός υπάλληλος, τον Τριαντάφυλλο, που είναι φοιτητής πληροφορικής στο Ηράκλειο Κρήτης και τον Γιάννη που εφέτος θα δώσει εξετάσεις για την εισαγωγή του σε Ανώτατη ή Ανώτερη σχολή.

Ο Χαράλαμπος παντρεύτηκε με την Ελένη Κατσίκα και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαρία και την Γεωργία.

Ο Δημήτρης παντρεύτηκε με την Ελένη Τσώκου και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιώργο που φοιτεί στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Σάμο στο τμήμα Στατιστικής, χρηματοοικονομικών και Μαθηματικών και την Μαρία που από του χρόνου θα πηγαίνει στην Πρώτη Λυκείου.

Η σύζυγός του Μαρία, απεβίωσε πριν τεσσεράμισι περίπου χρόνια , στις 27-8-2004, ενώ πεντέμισι χρόνια πριν,  στις 20-9-2003, αβάσταχτος πόνος συνέτριψε την πατρική του καρδιά με τον θάνατο του μεγαλύτερου γιου του Σπύρου.

Ο Γεώργιος Βαρτζής ήταν φανοποιός (φαναρτζής) πριν από πολλά χρόνια και γυρνούσε στα χωριά όπου κατόπιν παραγγελιών έφτιαχνε διάφορα αντικείμενα  φανοποιοίας, όπως φανάρια, δοχεία διάφορα και εργαλεία προς χρήση οικιακή αλλά και προς χρήση των γεωργών και κτηνοτρόφων της εποχής. Παράλληλα ήταν ένα από τους λίγους πετυχημένους μελισσουργός αλλά ασχολείτο και με τις γεωργικές εργασίες.

Υπήρξε άριστος οικογενειάρχης, εργατικός, φιλικός με τους συμπατριώτες του και πολύ θρησκευόμενος.

Μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής του ήταν ακμαίος, και περιποιότανε το περιβόλι αλλά και με άλλες εργασίες ασχολιόταν πηγαίνοντας και ερχόμενος στο κτήμα με τα πόδια.

Μία από τις πιο αγαπημένες του ενασχολήσεις, όταν είχε ελεύθερο χρόνο ήταν το κυνήγι και μάλιστα κατά γενική ομολογία ήταν απ΄ τους καλύτερους κυνηγούς του χωριού.

Έφυγε λοιπόν απ΄ τη ζωή ο Γιώργος Βαρτζής έχοντας εκπληρώσει την αποστολή του στη γη, αφού έφερε στον κόσμο τρεις γιους και καμάρωσε επτά εγγόνια.

Βασιλείου Κωνσταντίνος

Βασιλείου Κωνσταντίνος

 

Ο Κωνσταντίνος Βασιλείου γεννήθηκε στη Στενή στις 18-8-1945.

Ζούσε στη Χαλκίδα και ασκούσε το επάγγελμα του αυτοκινητιστή. Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα και απέκτησαν πέντε παιδιά. Την Παρασκευή, τη Βασιλική, την Ειρήνη, το Χαράλαμπο και τη Νικολέτα.

Από το γάμο της Παρασκευής με τον Αναστάσιο Καραγιάννη είχαν την εγγονούλα τους την Ελένη.

Ήταν πολύ καλός σύζυγος και πατέρας. Αγαπούσε πολύ το χωριό του και το επισκεπτόταν συχνά. Στο χωριό όλοι τον γνώριζαν με το παρατσούκλι που είχε από μικρός «Σουλεϊμάν».

Απεβίωσε στις 28-1-2003 σε ηλικία 57 ετών, στο Νοσοκομείο της Χαλκίδος, μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπώρησαν τα τελευταία πέντε χρόνια και γέμισε με θλίψη και πόνο την οικογένειά του με τον πρόωρο χαμό του.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Η φωτογραφία είναι του 1925 περίπου. Έχει βγει στην πλατεία της Άνω Στενής, δίπλ

α στο «Σχολαρχείο», από τη βορεινή πλευρά που είναι η μουριά.
Βλέπουμε την Ευαγγελία Βασιλείου και το σύζυγό της Βασίλη Βασιλείου (Δάσκαλος τότε στα Καμπιά).
Μπροστά είναι τα τρία τους παιδιά. Από αριστερά ο Τάσος, ο Θανάσης και ο Γιώργος.
Ο Βασίλης Βασιλείου είχε υπηρετήσει ως δάσκαλος στην Αμφιθέα, στους Στρόπωνες, στον Παγώντα, στα Καμπιά, στην Αγία Ελεούσα και στο 6^ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας.
Ο Δάσκαλος Βασίλης Βασιλείου, «πιστή απεικόνιση» των περιγραφών του Κονδυλάκη, του Παπαδιαμάντη και τόσων άλλων νεοελλήνων λογοτεχνών, έζησε και δραστηριοποιήθηκε σε μια εποχή απλότητας, ρομαντισμού, ανιδιοτελούς αγάπης και πηγαίας έκφρασης για κάθε Ελληνικό.
Με τη λέξη «Δάσκαλος» εκείνη την εποχή, υπονοούσαν, όχι μόνο αυτόν που μορφώνει, αλλά επίσης αυτόν που διαπλάθει χαρακτήρες και διαμορφώνει συνειδήσεις. Επίσης όμως και τον ιερέα, το νομικό, τον συμβουλάτορα. Τον διαιτητή σε διαφορές μεταξύ κοινωνικών ομάδων, αλλά και ενδοοικογενειακών διενέξεων.
Ήταν ο παντογνώστης, ο ακριβοδίκαιος, ο πανεπιστήμων. Και όλα αυτά έπρεπε να αντιμετωπισθούν και να αξιοποιηθούν με ταπεινοφροσύνη, μειλιχιότητα και πολύ-πολύ αγάπη.
Ο Βασίλης Βασιλείου, απεβίωσε το 1942 σε ηλικία 55 ετών περίπου. Το 1970 απεβίωσε η σύζυγός του Ευαγγελία σε ηλικία 75 ετών, αφού επί 38 χρόνια σήκωνε στους αδύνατους γυναικείους ώμους της το βάρος, την ευθύνη κα την υπόσχεση στο σύζυγό της, να συνεχίσει  το θεάρεστο έργο της μόρφωσης και της επαγγελματικής αποκατάστασης των παιδιών της. Του Γιώργου (Γ. Δ/ντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών), του Θανάση (Πολιτικός Μηχανικός) και του Τάσου (Τεχ/κός Εργοδηγός κατασκευών Δ,Ε.Η).
Ευτύχισε επίσης να καμαρώσει οκτώ εγγόνια.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Βασιλείου Αθανάσιος

 

 

Στις 30-9-2010 απεβίωσε ο Βασιλείου Αθανάσιος σε ηλικία 93 ετών και η κηδεία του έγινε στον Ιερό Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου» στη Άνω Στενή

Ο Θανάσης Βασιλείου γεννήθηκε το 1918

Σπούδασε στο Πολυτεχνείο και έγινε Πολιτικός Μηχανικός.

Το 1952 παντρεύτηκε με την Ηλέκτρα Ναθαναήλ, κόρη δασκάλου.

Απέκτησαν τέσσερα παιδιά, την Ευσταθία (Έτα), την Ευαγγελία (Λία) το Βασίλη και το Δημήτρη..

Τα παιδιά του Θανάση Βασιλείου, πέρα από την ικανοποίηση που του πρόσφεραν με την επαγγελματική και κοινωνική τους ανέλιξη, του έδωσαν και τη χαρά να καμαρώσει έξι εγγονάκια. δύο αγοράκια και τέσσερα κοριτσάκια

Υπήρξε επιτυχημένος ως επαγγελματίας δραστήριος ως άνθρωπος και πρωτοπόρος σε ότι αφορά τις ιδέες αλλά και στις επαγγελματικές του επιλογές.

Άριστος οικογενειάρχης, προσιτός, φιλικός. συμπαθής, αγαπητός.

Αγαπούσε υπερβολικά την ιδιαίτερη πατρίδα του τη Στενή και δεν έχανε ευκαιρία να τρέχει και να πρωτοστατεί σε κάθε γεγονός που διαδραματιζόταν στο χωριό, πρόθυμος να βοηθήσει οικονομικά αλλά και χρησιμοποιώντας τις επαγγελματικές του γνώσεις

Ενώ οι οικονομικές του δυνατότητες του επέτρεπαν να γυρίσει όλο τον κόσμο, αυτός όταν είχε ελεύθερο χρόνο βρισκόταν στη Στενή. Γιορτές, Καλοκαίρι, Σαββατοκύριακα και όχι μόνο, που τον έβρισκες, που τον έχανες, στη Στενή, μαζί με τους φίλους συμπατριώτες του, στο καφενείο για το τάβλι, την ξερή, την κολιτσίνα. Αυτές ήταν οι διακοπές του, μια συνεχής απότιση φόρου τιμής στο χωριό που τον γέννησε, που τον μεγάλωσε, που τον αγάπησε.

Και η τελευταία του επιθυμία ήταν η κηδεία του να γίνει στη Στενή.

Αγγελής Σπύρος και Παναγιώτα

 

Αγγελής Σπύρος και Παναγιώτα

 

 

Στις 11 Ιουνίου του 2010 απεβίωσε η Παναγιώτα (Πούλα) Αγγελή σύζυγος του Σπύρου, σε ηλικία 95 ετών.

Η Παναγιώτα Αγγελή ήταν κόρη του Αθανασίου Γάτου (Θανασά) και της Σοφίας Μπασούκου από την Αμφιθέα.

Αδέλφια είχε το Βασίλη, το Νίκο, το Γιώργο, το Θοδωρή και την Ευαγγελία.

Το 1931 παντρεύτηκε το Σπύρο Αγγελή του Μιλτιάδη (Μελέτη) και απέκτησαν έξι παιδιά. Τον Κώστα που παντρεύτηκε την Ανδρονίκη Κόκια και απέκτησε τέσσερα παιδιά, τη Βασιλική που παντρεύτηκε το Δημήτρη Μπεληγιάννη και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαρία που παντρεύτηκε τον Κώστα Δουρδουβέλα και απόκτησαν δύο παιδιά, τη Σοφία που παντρεύτηκε το Βασίλη Γιαλέρη και απέκτησαν δύο παιδιά, τη Στέλλα που παντρεύτηκε το Νικόλαο Νίκα και απέκτησαν δύο παιδιά και τον Μιλτιάδη(Μελέτη) που παντρεύτηκε τη Μαρία Αλεξίου και απέκτησαν δύο παιδιά.

Η Παναγιώτα και ο σύζυγός της ήταν κτηνοτρόφοι και κάθε χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά μεταξύ Οινόης, Σχηματαρίου, Δήλεσι.. Μετά από το 1940 άρχισαν να εγκαθίστανται μονιμότερα στα χωριά αυτά  ώσπου στο τέλος παρέμειναν μονίμως στην Οινόη.

Η Παναγιώτα(Πούλα) ήταν μια γυναίκα που αγωνίστηκε και κουράστηκε πολύ στη ζωή της. Ήταν μια νοικοκυρά που έπρεπε να κουμαντάρει ένα σπιτικό και να μεγαλώσει έξι παιδιά και παράλληλα να ασχολείται με τις επίπονες κτηνοτροφικές εργασίες βοηθώντας το σύζυγό της στο σκάρο, τη βοσκή, τη στρούγκα, τον κούρο, το άρμεγμα, το πήξιμο του τυριού και τόσες άλλες ασχολίες που είναι κουραστικές και δεν έχουν ωράριο, δεν έχουν ξεκούραση ενώ παράλληλα έπρεπε να ετοιμάσει το σπίτι, το φαγητό για την οικογένεια, την περιποίηση των παιδιών και τόσα άλλα

Ο σύζυγός της Σπύρος απεβίωσε το 1992 σε ηλικία 85 ετών. όπως είπαμε και πιο πάνω ήταν γιος του Μελέτη Αγγελή και αδέλφια είχε τον Κώστα, το Γιάννη (Γιάγκος) τη Στέλλα και τον Οδυσσέα.

Ο Σπύρος ήταν άνθρωπος κοινωνικός και ενδιαφερόταν για τα κοινά. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το σχολείο και η εκκλησία στην Οινόη έγιναν με πρωτοβουλίες του Σπύρου, ο οποίος πρωτοστάτησε και ευαισθητοποίησε τους κατοίκους της περιοχής, αξιοποίησε γνωριμίες, συνέβαλε οικονομικά και στο τέλος τα κατάφερε.

Ο Σπύρος και η Παναγιώτα Αγγελή δεν είναι πια μαζί μας, όμως εκπλήρωσαν στο ακέραιο το λόγο για τον οποίο ήρθαν στη ζωή. ήταν τίμιοι, εργατικοί, καλοί γονείς, ενδιαφέρθηκαν για τους συνανθρώπους τους και άφησαν πίσω τους έξι παιδιά, δεκατέσσερα εγγόνια και πολλά δισέγγονα, όλα με θέση και προσφορά στην κοινωνία.

ΑΧΛΑΔΕΡΗ

Σιτάρι  15 φορτώματα  300 άσπρα

Κριθάρι 15 φορτώματα 210

Πρόβατα 150 φόρος 63 άσπρα

Βαμβάκι 31

Μελίσσια 30

Γουρούνια 4

Κρασί  360

Απο πολλούς μελετητές  και τον χάρτη που  έχει δημοσιευθεί,τοποθετείται  στη σημερινή  θέση της Αχλαδερής του Δήμου Κύμης Αλιβερίου κάτι που μάλλον δεν ισχύει λόγω της σειράς και της τάξης που τηρούσαν οι Τούρκοι στα καταστοιχά τους .Σύμφωνα με τα κατάστοιχα βρίσκεται κοντά  σε Λουτό, Θεολόγο.Κρατάμε πολλές επιφυλάξεις για την τοποθεσία.
Η Αχλαδερή είναι φυτωνυμικό τοπωνύμιο και στις δυο εκδοχές του.Αχλαδιές η Αχ λάδια .Επίσης διασώχετι ως σήμερα παρόμοιο τοπωνύμιο ανάμεσε σε Μίστρο και Σέττα

Η Αχλαδερή είναι κτηνοτροφικός οικισμός καθώς φορολογείται για 150 πρόβατα.

Αξιοσημείωτο επίσης ότι στα ονοματεπώνυμα των αρχηγών οικογενειών περιλαμβάνονται ο Γιάννης και ο Θωμας Μαυρόπουλος. Η περιοχή που τοποθετείται είναι η περιφέρεια του Μαυρόπουλου του παλιού και του νέου.Σε παλαιότερη αναζήτηση για το  αν υπάρχει σε άλλο σημείο χωριό με το όνομα  Μαυρόπουλο και πιθανή μετακίνηση κατοίκων βρήκαμε το Μαυρόπουλο Βορείου Ηπείρου στην επαρχία Φοινίκης2.

1. Αχλαδερή με παλιά ονομασία «Μαρκέσιον».

Η μια εκδοχή για την ονομασία του οικισμού είναι ότι : Στα χρόνια της επανάστασης του 1821, οικογένειες από τη Σάμο, τη Χίο, τα Ψαρά  και τη Λέσβο, με πλοιάρια αποβιβάστηκαν στην περιοχή και ενώθηκαν με τους  κατοίκους του οικισμού και μετονόμασαν τον οικισμό από Μαρκέσι σε Αχλαδερή,  επειδή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού προερχόταν από την Αχλαδερή Μυτιλήνης.  Η δεύτερη αναφέρει πως η προέλευση  της ονομασίας είναι  από τη λέξη αχλάδα η οποία δηλώνει και το δέντρο και τον καρπό. Από τον αρχαίο τύπο η αχράς, της αχράδος (=είδος άγριου απιδιού, αχλάδι) προέκυψε με τροπή του ρ σε λ η λέξη αχλάς-άδος, την αχλάδα.

ΠΗΓΗ

2.Μαυρόπουλο Βορείου Ηπείρου:Χωριό στην επαρχία Φοινίκης σε υψόμετρο 75 μ. γύρω στα 5 χιλιόμετρα δυτικά του Δελβίνου. Απλώνεται στα Βορειοανατολικά του βουνού της Φοινίκης, στην άκρη του αυτοκινητόδρομου Αγ. Σαράντα –Δέλβινο.

Πήρε την ονομασία από το μαύρο και πουλί, όπου βάσει των λεγομένων τη σοδιά του σιταριού ακόμα προτού θεριστεί την έτρωγαν τα μαύρα πουλιά, τα κοράκια.

ΕΥΓΓΕΛΙΑ ΜΠΑΛΤΑ Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών σε αυτοτελή τόμο (Παράρτημα Στ΄, 1989)

L΄EUBEE LA FIN DU XVe SIECLE, Economie et Population les registres de L΄annee 1474 

ΛΟΥΤΟ

Συνολικός Φόρος 942

σιτάρι 200

κριθάρι 140

πρόβατα 44

Μέλι 8 άσπρα

Σύκα    20 άσπρα

Φόρος κρασιού 280 άσπρα

Η ΘΕΣΗ

 Ως Λυτός Ληλαντίων Ευβοίας με πρωτεύουσα τη Στενή,  αναφέρεται στην επίσημη πρώτη εμφάνιση ονομάτων όπως εμφανίστηκε  στο φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως1, αριθμός 80 (παράρτημα) της 28ης Δεκεμβρίου 1836. Σε μεταγενέστερη απογραφή αναφέρεται ως Λωτός. 

Οι κάτοικοι του παλιού Μίστρου αναφέρουν ότι η περιοχή Λουτός βρίσκεται ανάμεσα στο Μίστρο και το Θεολόγο προς την πλευρά του Μίστρου κοντά στην Αγία Μαρίνα. 

ΕΥΓΓΕΛΙΑ ΜΠΑΛΤΑ Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών σε αυτοτελή τόμο (Παράρτημα Στ΄, 1989)

L΄EUBEE LA FIN DU XVe SIECLE, Economie et Population les registres de L΄annee 1474 

1530

Lutoz k., Agrıboz n.: 64

ΕΙΣΑΓΩΓΗ.ΟΙ ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ ΤΟ 1474

L΄EUBEE LA FIN DU XVe SIECLE, Economie et Population les registres de L΄annee 1474 Σελίδες 266  έως 276 Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών σε αυτοτελή τόμο (Παράρτημα Στ΄, 1989)

Για την ύπαρξη οικισμού στην ευρύτερη περιοχή μας τα χρόνια της ενετοκρατίας και τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας δεν υπήρχαν στοιχεία έως να έρθει στο φως της δημοσιότητας ένα τουρκικό κατάστιχο του 1500 Μ.Χ., το οποίο δημοσιεύθηκε στο Αρχείο Ευβοϊκών Μελετών σε αυτοτελή τόμο (Παράρτημα Στ΄, 1989) με τον τίτλο L΄EUBEE LA FIN DU XVe SIECLE, Economie et Population les registres de L΄annee 1474.
Όσες πληροφορίες είχαμε ήταν από την προφορικά παράδοση οι οποίες δεν στηρίζονταν σε στοιχεία.Το βασικότερο απο άλλο ήταν ότι δεν υπήρχε