ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1834.ΔΗΜΟΣ ΔΙΡΦΥΩΝ.ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΣΤΡΟΠΩΝΕΣ

                              ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ             ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

10.Δ. Διρφύων             2.102                                  435

Δίρφυς (Στρόπωνες)       582                                  122

Βλάχια                              57                                    19

Πηγάδια                            27                                    11

Αγ. Σοφία                        280                                    50

Σαρακήνικον

Κατούνια                           (-)                                    (-)

Βάβουλα                           417                                  58

Κοτσίκια                           46                                      8

Τσέριαις                             67                                   13

Μονή Χιλιαδούς               151                                  15

Κούτουρλον                       85                                   20

Μονή Αγίου Νικολάου        4                                      4

Μετόχι                               522                                  115

Διρφύων 2.102 435

Δίρφυς (Στρόπωνες) 582 122Βλάχια 57 19Πηγάδια 27 11Αγ. Σοφία 280 50ΣαρακήνικονΚατούνια (-) (-)Βάβουλα 417 58Κοτσίκια 46 8Τσέριαις 67 13Μονή Χιλιαδούς 151 15Κούτουρλον 85 20Μονή αγ. Νικόλαος 4 4Μετόχι 522 115 

ΤΥΦΛΙΤΗΣ

Τυφλίτης (ο)= Τύφλινος, σαυροειδές θεωρούμενον ως φίδι. Τον νομίζουν και τυφλό και λένε μάλιστα πως τον τύφλωσεν ο Αι Γιώργης γιατί βγήκε μπροστά να του δαγκώση τα’άλογο τότε κατέβηκε κάτω, τον έπιασε, τον τύφλωσε και τον έσχισε με το σπαθί δεξιά κι αριστερά κι’έτσι έχει δύο χαραμακές που αρχίζουν από τα μάτια κατά μήκος του σώματος. 

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΣΤΡΟΠΩΝΩΝ

Έχει γεννθή σι ξίσκιπου σπίτι

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Έχει ελευθεροστομίαν

Γένιτι του γουρούν' κρασουδέρματου!

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Κοιλοπουνάει ου κιρός

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Ερμηνεία: Όταν ετοιμάζεται να βρέξη

Μένα ου ήλιους μου βασίλεψε

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Γέρασα

Πέταξε του πουλί

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

 Εχάθη η ευκαιρία

Του κούβου δίπλα

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Ξαπλώνομαι

Το 'καμις γρέκ'

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Δηλαδή δεν πας κι αλλού, όλο δω βρίσκεσαι, γρέκι (το)= μέρος, που διανυκτερεύει το κοπάδι, όχι το μαντρί

Η πέτρα που κ'λάει μούσκλιον δεν πιάνει (δε bιάνει)

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Κείνος που δεν καταστέκεται κάπου, δεν μπορεί να κάμη προκοπή

Αυτά τα γιαλουκόμματα μας κάμαν χουρίς πρόβατα

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Απάντηση, όταν κανείς άπειρος λέει πως φαίνεται να κόψ''. Γιαλουκόμματα (τα) = το αιφνίδιο ξαστέρωμα σε μέρα που χιονίζει. Πολλοί γελάστηκαν νομίζοντας πως είναι ενδεικτικό μεταβολής του καιρού και ξεκίνησαν να μεταφέρουν ...

Θέρους, τρύγους, πόλιμους

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Αυτό το λένε για να δείξουν πως δεν επιδέχεται η εργασία αυτή αναβολή

Θα σι κάμου τ' αλατιού

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Θα σε δείρω βαριά, όταν κανένα χτυπήσει χωρίς να βγαίνει αίμα, ή όταν υποστή εκχυμώσεις συνέπεια κτυπημάτων επενεχθέντων δι αμβλέος οργάνου, τότε τον βάνουν απάνω αλάτι και κρεμμύδι

Θα σ' αλατίσου

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Θα σε δείρω βαριά, όταν κανένα χτυπήσει χωρίς να βγαίνει αίμα, ή όταν υποστή εκχυμώσεις συνέπεια κτυπημάτων επενεχθέντων δι αμβλέος οργάνου, τότε τον βάνουν απάνω αλάτι και κρεμμύδι

Όποιους δεν έχει όριξη να πάη στου μύλου πέντι μέρις κουσκινάει

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Αυτό το λένε για κάποιον που μη προφάσεις αποφεύγει την εκτέλεση ενός αιτήματος

Κάθι αγκούτσα για λόγου τ'ς τραβάει

Σαν αρφανό κατσίκ' (την κοιλιά μου)

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Δε βαστάν τα στ'μόνια του

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Σημαίνει, δεν αντέχει όπως και το ύφασμα που δεν έχει γερά στημόνια

Θα σι κάμου για τ' αλάτι

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Θα σε δείρω βαριά, όταν κανένα χτυπήσει χωρίς να βγαίνει αίμα, ή όταν υποστή εκχυμώσεις συνέπεια κτυπημάτων επενεχθέντων δι αμβλέος οργάνου, τότε τον βάνουν απάνω αλάτι και κρεμμύδι

Γιένιτι του γ' ρούν' κρασουδέρματου;

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Το λένε για κείνον που τον προόριζες για κάτι, που δεν έχει φυσικό, κλίση. Τον προορίζεις για κάτι ευγενικό κι αυτός στέκει στο χαμηλό ή στο χύδαιο.

Κρεμμύδ' κι' αλάτι

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Δείρε τον δυνατά και κάμε τον “για το κρεμμύδι και τ' αλάτι”. Όταν κανείς χτυπήση χωρίς να βγάνη αίμα, ή όταν υποστή εκχυμώσεις συνεπεία κτυπημάτων επανεχθέντων δι' αμβλέος οργάνου, τότε του βάνουν απάνω αλάτι και κρεμμύδι

Πούθι κρατιέτι η μάνικα; Απού την παλιουρούτα

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Κατά μάνα κι' η θυγατέρα

Θέλει να 'ης (να έχης) λ'γάκ' προυζύμ'

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Για κάθε εργασία πρέπει για την ευδοκίμησή της να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις

Που σι πονεί κι που σι σφάζει

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Τον αρχιναου, που σι πονεί κι που σι σφάζει. Όταν θέλουν να πουν ότι έδειραν κάποιον αλύπητα, αδιαφορώντας που τον πονεί και που τον σφάζει

Βάνει τα σκ'λιά στη αγγάρια

Ντεγιάννης, Γ. (1931)

Παροιμία τα σκυλιά να επιτίθενται και επειδή αυτό δεν είναι δουλειά, βάνω τα σκλιά στην αγγάρια θα πη δεν κάνω τίποτε, κάθομαι άνιργους (άεργος)

Σάν τά όρνια στού λαίσιου

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Εδώ είναι παρομοίωση. Όταν ρίχνεται κανείς καί τρώει, λένε έπεσε σαν...

Όποιους δεν έχ' όριξ' να πάη στου μύλου πέντι μέρις κουσκ'νάει

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Για κείνον που αποφεύγει να κάμη κάτι και το αναβάλλει με τη μια ή την άλλη πρόφαση

Του βαίνει του σ'τάρ' στου κουλουκύθ'

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Τόσο λίγο κάνει που αρκεί ένα κολοκύθι να το περιλάβη

Κουλλάει σαν του βάτου

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Για κάποιον που έρχεται στο σπίτι επισκέπτης και δε σηκώνιτε να φύ(η) κανιά βουλά

Δεν 'πουμένει κανένα κρούπ' ατσάκ' γου

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Όταν παντρεύεται καμμιά ποζερβη τότε το λένε

Σκροπίσαμι σαν τ' λαγού τα τέκνα

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Αυτός τα 'χει ούλα χουρίς αυτιά

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Είναι όλα κλοπιμαία

Ζυάζου που τ'ς αλαφρές

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Δε σηκώνω πολλά λόγια

Γιέντι ου γύφτους βασιλιάς ;

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Το λένε για κείνον που τον προορίζεις για κα΄τι που δεν έχει φυσικό, κλίση· τον προορίζεις για κάτι ευγενικό κι αυτό στέκει στο χαμηλό ή στο χυδαίο

Ό,τι σειέτι δε σειέτι

Ντεγιάννης, Γ. (1932)

Βραδυπορεί, δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό το ό,τι. Δεν πιρπατέι καθόλου ίσια ίσια ότι

 http://repository.kentrolaografias.gr/xmlui/browse

ΝΤΟΥΡΜΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Ντούρμας Νικόλαος του Αθανασίου, Υπλγός (ΜΧ): Γεννήθηκε στη Στενή Ευβοίας το 1904, του 142 Τάγματος Εθν/κής. Φονεύθηκε στα Σελιανίτικα Αιγίου στις 3 Φεβρουαρίου 1945 από έκρηξη νάρκης κατά τις επιχειρήσεις.

To σημείωμα που συνόδευε την φωτογραφία στο θείο του Αριστείδη Ντούρμα.

Ηταν ναρκοσυλέκτης και σκοτώθηκε απο διπλή παγιδευμένη νάρκη.Ηρωική μορφή,καταζητούμενος απο τους Γερμανούς επι σαράντα ημέρες κρυμμένος σε ενα μικρό χώρο της οροφής του σπιτιού του στη Θεσσαλονίκη.

Ευτράπελα Λαῑκού Δικαστηρίου στη Στενή.

  

Στην πλατεία της Βρυσίτσας  στην είσοδο του χωριού κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής ή μάλλον του  εμφυλίου πολέμου, συνεδρίαζε λαϊκό δικαστήριο με δικαστές από τους χωριάτες και εκδίκαζαν προσωπικές διαφορές ή παραπτώματα των κατοίκων του χωριού.

Δυο περιπτώσεις μου εξιστόρησε ο θείος μου ΓΑΤΟΣ Χρήστος του Κων/νου γεννηθείς το 1924.

Πρόεδρος του δικαστηρίου ο ΠΙΣΙΝΑΡΑΣ (Ξτουδουλιάς) και Εισαγγελέας ο ΒΛΑΧΟΣ (Μπαραγάρης ή Σουραβλής).          

Φωνάζουν τον κατηγορούμενο ΒΑΡΤΖΗ Μήτσο.

Σηκώνεται ο Μήτσος με δεμένο το μαύρο μαντίλι του γύρο στο κεφάλι, κοιτάει τον πρόεδρο και δείχνοντάς τον κατά τον κόσμο φωνάζει                   

«- Κοιτάξτε ρε δικαστής που θα με δικάσει»

«- Σκασμός» φωνάζει ο πρόεδρος.

«- Άι φάι σκατά» απαντά ο κατηγορούμενος.

Γίνεται φασαρία και αναβάλλεται η υπόθεση.

---

Πρόεδρος του δικαστηρίου ο Θύμιος ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΣ (Ξυνοτράς) και Εισαγγελέας πάλι ο ΒΛΑΧΟΣ (Μπαραγάρης ή Σουραβλής).       

Ο πρόεδρος ήταν γεωργός και ο εισαγγελέας τσοπάνης.           

Φωνάζουν τον κατηγορούμενο Μήτρο ΓΑΤΟ (Καραγατέτσο)  οποίος ήταν τσοπάνης και θα δικαζόταν για αγροζημία.             

Ο πρόεδρος που δεν χώνευε τους τσοπαναραίους, λέει σιγανά στον κατηγορούμενο  

«- Γερομήτρο, τώρα θα σ΄γαμήσω τη μάνα.»

Το ακούει ο εισαγγελέας σηκώνεται όρθιος και φωνάζει δυνατά        

«- Παραιτούμαι, δεν είναι δικαστήριο αυτό, νάρχονται οι   κατηγορούμενοι και να τς΄γαμάμαι τη μάνα.»                                         

Ο πρόεδρος ανασκουμπώθηκε, τάχασε και λέει:

αθώος ο κατηγορούμενος.

   

Γάτος Κωνσταντίνος

ΑΠΟΓΡΑΦΗ 1861

Απογραφή της Στενής το 1861

Η ελληνική απογραφή του 1861 ήταν η δέκατη πέμπτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Αυτή ήταν και η πρώτη απογραφή κατά την οποία υιοθετήθηκαν μερικώς οι διεθνείς συστάσεις για τη διενέργεια απογραφών

ΣΤΕΝΗ

Πληθυσμός απογραφής 1856 708 κάτοικοι

Πληθυσμός απογραφής 1861 773 κάτοικοι

Διαφορά 5 ετών 64 κάτοικοι

Οικογένειες 195

Σπίτια 170

Επαγγέλματα:195 γεωργοί

Υπάλληλοι 5

Επιστήμονες 1

Κληρικοί 3

Μαθηταί 26

Άνδρες

Ελεύθεροι 260

Παντρεμένοι 130

Χήροι 17

Γυναίκες

Ελεύθερες 203

Παντρεμένες 130

Χήρες 32

Σύνολο 772 κάτοικοι

407 άνδρες 365 γυναίκες

Γάτος Κωνσταντίνος (Μπενεβόλιας)

Γάτος Κωνσταντίνος (Μπενεβόλιας)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ή ΚΩΣΤΑΝΤΟΥΡΑΣ)  ΓΑΤΟΣ  

   

Ο Κωνσταντής γεννήθηκε το έτος 1887 στη Στενή και ήταν τσοπάνης.

Πατέρας του ήταν ο Μήτσος ΓΑΤΟΣ (Μπενεβόλιας) που γεννήθηκε περίπου το 1859 και μάνα του η Τασά ΓΕΡΑΚΙΝΗ.

Τρία αδέλφια του πέθαναν σε νεαρή ηλικία ο Ζήσης και ο Βαγγέλης 14 με 16 χρονών από τύφο και ο Θανάσης 22 χρονών από πνευμονία.

Είχε τέσσερες αδερφές

1)Τη Στέλλα που παντρεύτηκε το Δημήτρη ΜΠΕΛΗΓΙΑΝΝΗ (ΚΟΥΤΣΟΥΝΑΙΟΙ) και έκανε 4 παιδιά. Το Ζήση, το Στέφανο (Θανάκη), το Βασίλη, το Γιώργο που κατοίκησαν στην Έξω Παναγίτσα, την Κατερίνα και το Ντίνο (Λάρος), που έμεινε στη Στενή.

2)Την Ελένη (Μπακού) που παντρεύτηκε τον Αντώνη ΚΑΜΑΡΙΩΤΗ (Τσαγκρανέλη) και έκανε 4 παιδιά. Το Μήτσο (Οινόφυτα) την Αθανασία (φούρνο Στενής), το Γιάννη (ταχυδρόμο στους Καθενούς) και το Σπυράκη.

3)Τη Βαγγελιώ που παντρεύτηκε τον Κώστα ΚΑΤΣΑΝΑ (Κώτσα) και έκανε 4παιδιά. Το Ζήση (καφενείο πλατεία Στενής) το Μήτσο, τον Θανάση και την Τασά  (γυναίκα του Παλαιολόγου Παναγιώτη «Βώτα»).

4)Την Παρασκευή (Τσιβή), που παντρεύτηκε τον Πέτρο ΚΡΗΤΙΚΟ από την Κ. Στενή, κατοίκησαν στα Οινόφυτα και έκαναν 4 παιδιά Το Σπύρο, τη Δήμητρα, την Ελένη και τη Μαρία.

Ο Κωνσταντής παντρεύτηκε την Κατερίνα ΑΓΓΕΛΗ (Πινιώρα) η οποία γεννήθηκε το 1892 και ήταν κόρη του Γιάννη ΑΓΓΕΛΗ (Καπέλος).      Ο Γιάννης όπως εξιστορούσε στη κόρη του, είχε μαζί με τον αδελφό του Μελέτη σκάψει, για να βρουν την εικόνα της Αγίας Άννας (όπως ακριβώς περιγράφεται στην ιστοσελίδα ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΤΕΝΗΣ).

Η Πινιώρα είχε πέντε αδέλφια

1)Την Άννα που παντρεύτηκε το Χρήστο Παπαλάμπρο και έκανε 3 παιδιά. Το Βαγγέλη (τσοπάνης και εξοχικό Καταρράκτης), το Μήτσο (ΟΤΕ) και τη Γιούλα (Τσιγκάνα) που παντρεύτηκε στο Θεολόγο.

2)Την Αργυρώ που παντρεύτηκε στην Κ. Στενή τον Γιώργο ΜΕΡΓΟ και έκανε  έξη παιδιά. Το Γιάννη που είχε τον φούρνο στην Κ. Στενή, την Ελένη που παντρεύτηκε τον Αργύρη ΚΡΗΤΙΚΟ και έμενε Ψαχνά, την Ρίνα που παντρεύτηκε τον Παύλο δασικό στη Στενή, την Παρασκευή που παντρεύτηκε τον Χαράλαμπο ΓΕΡΑΚΙΝΗ, τη Μάτω που παντρεύτηκε το Γιώργο ΣΟΥΛΤΑΝΗ, και τη Σταυρούλα που παντρεύτηκε στα Ψαχνά τον ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΗ.

3)Την Μαρία (Γουλάκη) που παντρεύτηκε τον Παναγιώτη ΒΛΑΧΟ (Γκαρίνη ή Μπούρα) και έκανε 4 παιδιά. Το Χρήστο, το Μήτσο, την Κατερίνα και τη Ζαχαρού.

4)Το Νίκο (Τζελά ή Καπέλο) ο οποίος παντρεύτηκε στο Αφράτι και έκανε 4 παιδιά. Το Γιάννη, τον Αντώνη, την Κωστούλα και τη Γιούλα

5) Το Θανάση (Νακαράκη) που  παντρεύτηκε τη Φώτω. Δεν είχαν παιδιά   και έμενε στη Στενή στο σπίτι που σήμερα είναι ο ομώνυμος Ξενώνας.

Ο Κωνσταντής και η Κατερίνα (Πινιώρα) έκαναν έξη παιδιά

Το 1917 το Ζήση, ο οποίος σκοτώθηκε σε ηλικία 29 ετών στον εμφύλιο πόλεμο στο Κιλκίς. Υπηρετούσε στρατιωτική του θητεία  στην Ελληνική Χωροφυλακή. Το 1920 την Τασά, επί σειρά ετών εκκλησάρισσα στον Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Στενή, παντρεύτηκε τον Ταξιάρχη ΣΠΥΡΙΔΑΚΗ και έκανε 2 παιδιά το Ζήση και τη Γιαννούλα.

Το 1924 το Χρήστο που υπηρέτησε στην Αστυνομία Πόλεων, παντρεύτηκε από την Κύμη την Ελένη και έκαναν δυο παιδιά την Κατερίνα και τη Ζωή.

Το 1926 το Θανάση κτηνοτρόφο και εργάτη που παντρεύτηκε την Κατίνα ΝΤΟΥΡΜΑ του Δημήτρη (ΜΑΥΡΟΣ)  και έκαναν τρία παιδιά το Ζήση, τη Βασιλική και τον Κωνσταντίνο.

Το 1929 το Δημήτρη κτηνοτρόφο και Λαναρά, παντρεύτηκε την Ζωή ΡΑΖΟΥ και έκαναν ένα παιδί τον Κώστα.

Και τέλος το 1931 έκαναν τη Βαγγελιώ που παντρεύτηκε το Σπύρο Μπεληγιάννη, που υπηρετούσε στην Χωροφυλακή και έχουν μια κόρη την Ελένη.

Στη Λειρί αρχές 10ετίας του 1950 διακρίνονται όρθιοι από δεξιά. ΝΤΟΥΡΜΑΣ Αλέκος του Δημητρίου ΓΑΤΟΣ Μήτσος του Κωνσταντή, ΝΤΟΥΡΜΑ  Γιούλα του Δημητρίου (αδελφή του Αλέκου) ΓΑΤΟΣ Αθανάσιος του Κωνσταντή και ΚΑΜΑΡΙΩΤΗΣ Μήτσος του Αντωνίου, καθιστός ο ΓΙΑΜΑΣ Προκόπης.

Φωτογραφία 1959. Από δεξιά η Κατίνα γυναίκα του Θανάση ΓΑΤΟΥ του Κωνσταντή, κρατά στην αγκαλιά της την κόρη της Βασιλική και είναι έγκυος στον τρίτο γιό της Κωνσταντίνο, δίπλα ο Μήτσος ΓΑΤΟΣ του Κωνσταντή και δίπλα η μάνα του Κατερίνα (Πινιώρα). Δίπλα η Γιούλα κόρη του Νίκου ΑΓΓΕΛΗ (Τζελά) με το άντρα της ΚΥΤΙΝΟ Θανάση από το Αφράτι και τελευταίος ο Βαγγέλης ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΣ.

---

Ο Κωνσταντής ασχολήθηκε και με τα τοπικά σαν κοινοτικός σύμβουλος. Παραμονές εκλογών βρίσκονται παρέες στο καφενείο του Κατού. Ο Κωνσταντής καθόταν με τον φίλο του ΓΙΑΜΑ Κώστα και κέρασε τις άλλες παρέες ένα κρασί. Τότε ο ΓΙΑΜΑΣ σηκώθηκε όρθιος και με το ποτήρι ψηλά φώναξε δυνατά «Μπενεβόλια Μπενεβόλια ο λαός σε χαιρετά». Η φράση αυτή έχει μείνει και διηγιέται σαν ένα όμορφο χωρατό μέχρι σήμερα.

Στα τελευταία του χρόνια τον αποκαλούσαν μπάρμπα Κώστα, πέθανε σε ηλικία 77ετών το 1964. Η γυναίκα του πέθανε σε ηλικία 97 ετών το 1989. Η κόρη του Τασά πέθανε σε ηλικία 95 ετών το 2015 και ο γιος του Θανάσης σε ηλικία 93 ετών το 2019.  Τα υπόλοιπα τρία παιδιά του, ο Χρήστος 96 ετών, ο Μήτσος  92 ετών και η Βαγγελιώ 89 ετών βρίσκονται εν ζωή.  

Κώστας Γάτος

1911 ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΣΤΕΝΗΣ

Στρέμματα 

Σιτηρά  2846  Κριθάρι  1166 Αραβόσιτος  1259 Βρώμη 37 Σίκαλη 57 Φασόλια  314  Κουκιά 82

Ρεβίθια 151  Φακί  2Φάβα  204 Μπιζέλια   Ροβι 35 Βικος 65  

Πατάτες 2 Ντομάτες 2 Κρεμμύδια 1Καρπούζια πεπόνια 1

Ζωοτροφές Σανός

κριθάρι 22 Βρώμη 2 βίκο 277 Λαθούρι 3 Ρόβι 103

Αγρανάπαυση 762 Δένδρα 2

Αμπέλια 8

 Φαγητού 14 κρασιού 200

Γεωργική απογραφή 1911

Γεωργική απογραφή 

https://geosalemis.blogspot.com/

Στα πλαίσια της προσπάθειας για αυτογνωσία και για ουσιαστική κατανόηση του καθ' ημάς τ(Ρ)όπου ζωής, παρουσιάζουμε τη Γεωργική απογραφή του 1911 για την περιοχή της Στερεάς και της Εύβοιας. Θα ακολουθήσουν κι άλλες δύο απογραφές, μία του 1929 και μία του 1961, με διαφορά μεταξύ τους περίπου μιας γενιάς. Θα καταστεί έτσι δυνατή η σύγκριση των οικονομικών στοιχείων, σε όλο το εύρος του 20ου αιώνα, για όποιον ερευνητή της περιοχής θα ήθελε να εμβαθύνει στις διεργασίες που σημάδεψαν τη μικρή του πατρίδα κατά την άνοδο και την πτώση του Μοντερνισμού καθώς και την είσοδο στην τελευταία πράξη του Δυτικού Πολιτισμού, τον ΜεταΜοντερνισμό.

Ωστόσο, οι απογραφές αυτές, κυρίως οι δύο παλαιότερες, δεν έχουν μόνο οικονομική σημασία, δεν καταγράφουν, δηλαδή, μόνο τον πλούτο κατά νομό, επαρχία και χωριό. Μέσα από τους πίνακές τους, θα μπορέσει το ευρύ κοινό να μελετήσει τους παλαιότερους οικισμούς και τα πραγματικά τους ονόματα, τους οικισμούς που εγκαταλείφθηκαν ή συνενώθηκαν όπως και την τότε διοικητική διαίρεση.

Τέλος, ο μελετητής θα μπορέσει να προσεγγίσει και να ψηλαφίσει την ιεράρχηση των αναγκών των κατοίκων αυτών των περιοχών αλλά και τις ανατροπές που εκείνη υπέστη στη διάρκεια του αιώνα. Επισημαίνουμε ότι, η ιεράρχηση των αναγκών, το τι, δηλαδή, αποφασίζει να προτάξει η κάθε κοινωνία και να εργαστεί εντατικά για να το παραγάγει, είναι αυτό που καθορίζει τον πολιτισμό της και, κυρίως, την ελευθερία της.