ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΤΩΝ ΤΑΡΑΤΣΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΤΩΝ ΒΟΥΝΩΝ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΑΝΗ ΤΗΣ «ΠΡΑΣΙΝΗΣ» ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (1)

Η εικόνα της ελληνικής πόλης και του ελληνικού βουνού σήμερα μοιάζουν με τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από τη μία, ο αστικός ορίζοντας —μια «χωματερή» από άχρηστες κεραίες, άναρχα τοποθετημένους ηλιακούς και σκουριασμένα δώματα. Από την άλλη, οι κορυφογραμμές της Εύβοιας —ένα τοπίο που μετατρέπεται βίαια σε βιομηχανική ζώνη. Πώς φτάσαμε από την υπόσχεση της «πράσινης στέγης» στην ολική καταστροφή της τελευταίας ελεύθερης φύσης; Η ΑΣΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΩΣ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ

Όλα ξεκίνησαν από την πόλη. Το 2008, η πρώτη απόπειρα για «πράσινη στέγη» στο Σύνταγμα αφέθηκε να μαραζώσει, αποδεικνύοντας ότι η οικολογία αντιμετωπίστηκε ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Αντί να αξιοποιήσουμε τα εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα «νεκρών» επιφανειών στις ταράτσες μας για παραγωγή ενέργειας και βελτίωση του μικροκλίματος, επιλέξαμε την εγκατάλειψη. Αυτή η χαοτική ομοιομορφία των δωμάτων, γεμάτη μηχανολογικά κατάλοιπα περασμένων δεκαετιών, έγινε το πρόσχημα. Επειδή αποτύχαμε να διαχειριστούμε τον δικό μας ζωτικό χώρο, το ενεργειακό βάρος μεταφέρθηκε εκεί που η φύση ήταν απροστάτευτη. Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

Η μετάβαση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) αντί να φέρει την ενεργειακή αυτονομία του πολίτη, έφερε τη «φαραωνική» βιομηχανοποίηση του βουνού. Η «πράσινη» ενέργεια έπαψε να είναι μια προσπάθεια αποκατάστασης και έγινε εργαλείο υποβάθμισης. Στην Κεντρική Εύβοια, η εγκατάσταση 98 ανεμογεννητριών δεν είναι ένα «οικολογικό έργο», αλλά ένα περιβαλλοντικό έγκλημα με επιστημονική τεκμηρίωση. Η ΜΕΛΕΤΗ-ΚΟΛΑΦΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ αποκαλύπτει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις ωραίες λέξεις: ΙΣΟΠΕΔΩΣΗ ΠΑΡΘΕΝΩΝ ΔΑΣΩΝ: Για να στηθούν αυτές οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις, απαιτούνται χιλιάδες τόνοι τσιμέντου και διάνοιξη τεράστιων οδικών δικτύων που κατακερματίζουν το οικοσύστημα. Το δάσος παύει να λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός. ΠΑΓΙΔΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ: Οι κορυφογραμμές, οι «λεωφόροι» των πουλιών, μετατρέπονται σε πεδία σφαγής για σπάνια είδη, όπως ο εμβληματικός Σπιζαετός. ΠΛΗΜΜΥΡΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ: Η αποψίλωση των ορεινών όγκων αφαιρεί τη φυσική προστασία του εδάφους. Χωρίς δέντρα και χώμα, το νερό της βροχής μετατρέπεται σε απειλή για τους οικισμούς που βρίσκονται χαμηλότερα. Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗ
Είναι οξύμωρο να θεωρούμε «πρόοδο» την καταστροφή ενός ζωντανού πνεύμονα για να εγκαταστήσουμε μηχανές που υποτίθεται ότι προστατεύουν το κλίμα. Η πραγματική πράσινη ενέργεια δεν είναι απάτη μόνο όταν ακολουθεί το μέτρο: Προτεραιότητα στην Πόλη: Η ενέργεια πρέπει να παράγεται εκεί που καταναλώνεται. Κάθε ταράτσα στην Αθήνα θα έπρεπε να είναι ένας μικρός σταθμός παραγωγής, απελευθερώνοντας τα βουνά από το βιομηχανικό βάρος. Σεβασμός στην Κλίμακα: Δεν μπορούμε να βαφτίζουμε «πράσινο» ένα έργο που υπονομεύει την ήπια ανάπτυξη, τη μελισσοκομία και τον τουρισμό μιας ολόκληρης περιοχής. Προστασία της Ελεύθερης Φύσης: Η επιστημονική κοινότητα είναι σαφής: Η σωτηρία του πλανήτη δεν μπορεί να επιτευχθεί με την αυτοχειρία των τοπικών οικοσυστημάτων. ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η απόσταση ανάμεσα στην ταράτσα-χωματερή και το βουνό-εργοστάσιο είναι η απόσταση της δικής μας αδιαφορίας. Αν είχαμε απαιτήσει τον επανασχεδιασμό των πόλεων μας, αν είχαμε μετατρέψει τα δώματα σε «εισόδους» του μέλλοντος και πηγές ζωής, δεν θα χρειαζόταν σήμερα να θρηνούμε για τις κορυφές της Εύβοιας. Η Κεντρική Εύβοια δεν αντέχει άλλη υποβάθμιση. Η «πράσινη» ανάπτυξη που ισοπεδώνει παρθένα δάση δεν είναι λύση, είναι το πρόβλημα στην πιο κυνική του μορφή. Το τοπίο μας δεν είναι οικόπεδο, είναι η ταυτότητά μας και η τελευταία μας γραμμή άμυνας απέναντι στην κλιματική κρίση.